Hayatın Olağan Akışına Aykırılık

Ceza ve Hukuk Uygulamasında HAYATIN OLAĞAN AKIŞINA AYKIRILIK, hukuk uygulamasında sıkça başvurulan "hayatın olağan akışı" ve "hayatın olağan akışına aykırılık" kavramlarını; hukuki niteliği, kapsamı, metodolojik temelleri, delil değerlendirmesindeki işlevi ve yargısal kullanım sınırları bakımından kapsamlı biçimde incelemektedir. Eserde; "olağanlık", "olağandışılık", "hayat tecrübesi", "genel yaşam deneyimi", olasılık, nedensellik, objektif isnadiyet, çıkarım, karine ve ispat gibi kavramlar arasındaki ilişkiler; hukuk teorisi, mantık, epistemoloji, psikoloji, sosyoloji, antropoloji ve adli değerlendirme perspektiflerinden ele alınmaktadır.

Çalışmanın merkezinde özellikle ceza hukuku ve ceza muhakemesinde delil değerlendirmesi ve hâkimin maddi vakıayı belirleme faaliyeti yer almaktadır. Suçun unsurlarının belirlenmesi, kast ve taksir, iştirak, tanık ve sanık beyanları, ikrar ve inkâr, nedensellik, delillerden çıkarım yapılması, şüphe ve olasılık değerlendirmeleri, ispat yükü, masumiyet karinesi, "şüpheden sanık yararlanır" ilkesi ve gerekçeli kararın denetlenmesi gibi konular, "hayatın olağan akışına aykırılık" ölçütü çerçevesinde incelenmektedir. Bunun yanında hukuk yargılamasında delil ve ispat, sözleşmeler, haksız fiil ve nedensellik gibi alanlardaki uygulamalara da yer verilmekte; Türk hukuku, Alman hukuku ve karşılaştırmalı hukuk bakımından kavramın benzer ve farklı görünümleri ortaya konulmaktadır. Eser, olağan yaşam deneyimlerinin hukuki gerçeğin araştırılmasında ne ölçüde kullanılabileceğini ve bu kullanımın hangi noktada varsayım, önyargı veya hukuken kabul edilemez bir çıkarıma dönüşebileceğini sorgulamaktadır.