Eleştirel Sosyoloji

Bu eser, eleştirel sosyolojiye odaklanmıştır. Bu kitap, içeriği ve çerçevesi bakımından dünyada eleştirel sosyoloji üzerine yazılmış ilk kapsamlı metindir. Bu yapıtta, eleştirel sosyolojinin köklerine, kurucu babalarına ve çağdaş temsilcilerine ayrıntılı bir biçimde yer verilmiştir. Bu metinde, kuşkuya ve eleştiriye çok önem veren, eleştirel düşünceyi baş tacı yapan, yaşadıkları çağı ve toplumu radikal bir biçimde eleştiren Sokrates, Montaigne, Descartes, Rousseau, Kant, Marx, Nietzsche, Freud, Horkheimer, Adorno, Marcuse, Habermas, Mills, Gouldner, Bauman ve Bourdieu'nün eleştirel sosyolojisi incelenmiştir. Bu kitapta, ilk eleştirel sosyolog olarak Sokrates ele alınmış ve Sokrates'in görüşleri çerçevesinde bir eleştirel sosyoloji okuması yapılmıştır.

Sokrates'ten yola çıkan bu yapıtta, söz konusu aykırı simaların görüşleri ışığında, statükocu sosyolojinin eleştiriyi negatif bir şey olarak gören, "eleştirinin sonu"nu hazırlayan, insanı kuşkulanmaktan, sorgulamaktan, düşünmekten ve eleştirmekten uzaklaştıran, var olan gerçeklere yoğunlaşmayan, çelişkileri görmezlikten gelen, sorunlarla yüzleşmeyen, düzenin gözünün içine bakan ve bir düzen bilimi haline gelen anlayışı kritik edilmiştir. Eleştirel sosyoloji, bu anlamda, eleştiriyi odağına yerleştiren, kuşku ve eleştiri ile hareket eden, her daim "eleştiriye dönüş"ü kendisine pusula edinen, insana, topluma, uygarlığa ve dünyaya iğneleyici sorular soran, düzene eleştirel yaklaşan, statükoyu sorgulayan, birey üzerinde tahakküm kuran yapıların mekanizmasını kurcalayan, üstü örtülen ve gizlenen gerçekleri açığa çıkaran, bireyi ezenlerin konforunu bozan, mikro ve makro güç odaklarını rahatsız eden, totaliter sistemlerin huzurunu kaçıran, otoriter tiplerin sinirlerini bozan, bireyin gözünü ve ufkunu açan, özgürlüğü odağına yerleştiren, barbar dünya düzenini değiştirmeyi amaç edinen, daha iyi bir dünyanın inşası için kavga eden, ufuk açıcı olan ve özgürlüğü esas alan gerçek sosyoloji olarak ele alınmıştır.

Bu kitap, sosyolojide kuşkunun ve eleştirinin merkezî öneme sahip olduğunu, eleştiriye dönüşün kaçınılmaz hâle geldiğini ön plana çıkarıyor, gittikçe otoriterleşen kapitalist sistemle ve diğer totaliter yapılarla nasıl mücadele edeceğimize dair bir yol haritası sunuyor.